mánudaginn 22. september mætti ég í heilsugæsluna til steinunnar til að athuga hvort hægt væri að losa belginn. þá var útvíkkun 1-2, leghálsinn byrjaður að mýkjast og styttast en enn alveg afturstæður. við ákváðum því að gera ekki tilraun til að losa belginn, heldur bíða í nokkra daga og sjá til fyrir helgina.

miðvikudaginn 24. fékk ég símtal frá fæðingardeildinni þar sem ég var bókuð í gangsetningu á sunnudaginn 28.

föstudaginn 26. september mætti ég aftur til steinunnar um 11:30 og hún kannaði aftur stöðu leghálsins sem var lítið sem ekkert breytt, nema útvíkkunin var komin nær 2. við ákváðum að hún skyldi ekki losa belginn.

þar sem mér fannst ég finna minni hreyfingar ákvað hún að panta fyrir mig tíma í mónitor og hringdi inn á fæðingardeild. þá kom í ljós að þær höfðu verið að reyna að ná í mig til að athuga hvort ég vildi koma í gangsetningu fyrr, eða strax þann sama dag. ég hafði engan tíma til að hugsa um það svo ég sagði bara já. þá var klukkan farin að nálgast 12 og ég átti að mæta inn á landspítala kl 13, í mónitor til að byrja með en gangsetningu síðar um daginn.

við mættum á landsann rúmlega 13 og var vísað í móttökuherbergið. útvíkkun var ekki mæld, þar sem steinunn hafði mælt hana stuttu fyrr, en mónitorinn var tengdur við mig og ég fann góðar hreyfingar þennan klukkutíma sem ég var tengd. milli 14:30 og 15 er okkur vísað inn í herbergi 7, þar sem við komum okkur vel fyrir, ég í rúminu og sverrir í hægindastólnum.

þá hófst gangsetningin. ég fékk fyrstu töflu undir tungu kl 15:30, þá næstu 19:30 og þá síðustu 23:30. ég fann engan mun við fyrstu töfluna, fór að finna fyrir túrverkjum og seiðingi aftur í bak við aðra töfluna og það versnaði eilítið við þriðju töfluna. sverrir stóð sig glæsilega í því að ýta á punktana á mjóbakinu til að lina verkina og það virkaði mjög vel. ég fékk síðan 2 parkódín um 0:30 svo ég gæti sofnað.

laugardaginn 27. var ég vakin um 7 við að það átti að mæla útvíkkunina. hún var þá að nálgast 3 en leghálsinn var enn afturstæður. belgurinn var sprengdur kl 7:30 og vatnið gusaðist út og mér fannst það aldrei ætla að hætta.

rúmlega 8 kom nýjasta vaktljósan (Gréta Rún) inn í herbergið (höfðum hitt þær nokkrar fram að þessu) og mér leist strax ljómandi vel á hana. ég spurði hana hvort ég yrði búin klukkan 16 og hún gat nú ekki lofað því en sagðist allavega vilja fá að sjá krílið, hún yrði á vakt til 20.

Ég fór að finna fyrir verkjum í kjölfar belgsprengingarinnar og notaði haföndun til að anda mig í gegnum þá. Það gekk mjög vel, ég fór í hálfgerðan trans þegar verkirnir komu.

Um 10:30 bauð Gréta Rún okkur að færa okkur yfir á fæðingarstofu 5 og þar var ég strax tengd við mónitor og sett upp dreypi í æð. Klukkustund síðar voru hríðirnar orðnar verri, ég notaði enn haföndunina til að anda mig í gegnum verkina og það virkaði mjög vel. Við hringdum í mömmu um þetta leyti og báðum hana um að tygja sig af stað til okkar og koma við í bakaríi. Hún mætti síðan klukkutíma seinna.

Um 12:30 var ég byrjuð að nota glaðloftið og það virkaði stórkostlega, mér fannst það gjörsamlega bjarga mér og stundum fann ég ekkert fyrir verkjunum því loftið virkaði svo vel á mig. Gréta Rún mældi útvíkkun sem var þá orðin 5. Ég spurði hvenær ég mætti biðja um mænudeyfingu, hún sagði að ég mætti biðja um hana hvenær sem ég vildi, ég ákvað að bíða aðeins með hana, vildi prófa nálastungur fyrst. Gréta vildi endilega drífa mig í karið svo ég skellti mér í það um kl 13. Glaðloftið gerði enn mikið gagn en síðan fór mig að klígja við því og ég kastaði upp. Piparmyntudropar í bómullarhnoðra voru samt mjög góðir gegn ógleðinni.

Um 13:30 kom Bjarney ljósmóðir með nálar en þar sem ég var komin ofan í karið taldi hún of seint að fá nálar til verkjastillingar nema ég kæmi upp úr karinu. Ég fékk þó eina nál milli augna til slökunar. Um þetta leyti vildi ég fá mænudeyfingu en Gréta vildi tékka útvíkkun fyrst, kannski væri ég komin með 9 í útvíkkun. Við urðum sammála um að ef ég væri með 7 skyldi ég fá deyfinguna. Ég reyndist vera með 8. Ég heimtaði deyfinguna svo Gréta fór að ná í svæfingalækninn en var varla farin út úr herberginu þegar ég krafðist þess að hún kæmi aftur inn. Hún hjálpaði mér svo ofboðslega við að anda í gegnum verkina að ég vildi ekki að hún færi neitt. Sverrir var líka mjög duglegur að hjálpa mér við öndunina og hann þurrkaði af mér svitann og hjálpaði til við glaðloftsslöngurnar.

Svæfingalæknirinn kom og var reiðubúinn að gefa mér mænudeyfingu en til þess þá þyrfti ég að koma upp úr karinu sem ég treysti mér alls ekki til. Gréta bað hann að bíða í korter, hann sagðist gefa okkur 10 mínútur. Hann sagðist líka geta deyft verkina en þrýstinginn gæti hann ekki tekið í burtu og þarna var ég komin með einhverja rembingsþörf.

14:00 byrjuð að rembast, hjartsláttur krílis finnst ekki með mónitornum
14:15 drifin upp úr karinu, herbergið fyllist af fólki
14:26 mamma lítur upp á klukkuna, ég segi henni að þegja.
14:31 Gréta klippir, barnið kemur í heiminn og er skellt á bringuna á mér, sverrir klippir naflastreng. hafist handa við að ná í fylgjuna, dreypið aukið, togað í naflastreng. lítið gengur.
fylgjan kemur út um korteri síðar, virðist ekki vera alveg heil, legið dregst ekki saman, dreypið aukið enn meir, settir upp 3 cytotec stílar, legið hnoðað, reynir tómas og aðstoðarlæknir hnoða, gréta hnoðar, bjarney hnoðar, læknanemi hnoðar. legið var hnoðað í um klukkutíma, innan frá og utan. mér var orðið hræðilega kalt, sverrir tók barnið í fangið og ég fékk sængur yfir mig til að reyna að halda hita.
Loks tókst að ná fylgjurestinni út, kom í ljós að fylgjurnar voru eiginlega tvær og í mjög góðu ásigkomulagi, ekkert byrjuð að kalka og hefði getað enst mun lengur.

Barnið hafði legið á bringunni á mér í einhverjar mínútur áður en mamma spurði okkur hvort við ætluðum ekki að kíkja á kynið – og drengurinn sem ég hafði gengið með var orðinn að stelpu!

Eftir um 5 klst vorum við færð niður á sængurkvennadeild (2ja manna stofu) og mér sagt að liggja sem fastast og ekki hreyfa mig að ráði. Sverrir var hjá okkur til ca 23.